X
تبلیغات
رایتل

میثاق تنهــا

_____________________________ هیچ وقت،هیچ چیزی،اونطور که خودت میخوای پیش نمیره...

هشت روز دوری از همه چیز...

زندگی ما مثل پادگانه!


من فراگیری در یه گروهان!
اون فراگیر دیگری در گروهان دیگر!


گروهان ما با قوانین فرمانده خودمون اداره میشه! چه خوب چه بد چه سخت چه راحت! میسوزیم و میسازیم! چه گاهی به ندرت تشویقی بگیریم! چه هر دقیقه تنبیه بشیم!

در طول هفته یک روز، اونم دو ساعت، وقت ملاقات دارم! برای کل گروهان! یعنی سهم هرکس پنج دقیقه بیشتر نیست!

و اینکه اگه در طول هفته هیچ خطایی نکرده باشیم اجازه میدن چهارشنبه غروب بریم مرخصی و شنبه سپیده دم برگردیم!


گروهان اونا هم قوانین خودش رو داره که گاهی سخت گیرانه تر! حق ورود و خروج به راحتی ندارن! جز اینکه جزییات مشخص باشه که قراره کجا برن با کی برن کی اونجا هست کی میرن کی برمیگردن چرا میرن و و و  ...

ولی با همه این سختی ها ، استثنا اون قانون ملاقات رو اونا هم دارن!
با یه تبصره که حق ملاقات با افراد گروهان مارو ندارن!

و این تبصره مشکل و نقطه تاریک داستان زندگی ما به حساب میاد!


یه روز صدام کردن که بیا برو ملاقاتی داری، رفتم با ملاقاتیم داشتم حرف میزدم که دیدم روی میز کناری برگه های افرادی که قبل من ملاقات داشتن هست، خوب که نکاه کردم دیدم چند نفر قبل من اون بود که ملاقاتی داشته...


چند روز که میگذره و هیچ خبری نداری، اونوقته که کم  کم ، روز به روز ، به میزان دلتنگی افزوده میشه! تا جایی که، شبی میرسه، از فرط دلتنگی خوابت نمیگیره و دم به دم پهلو به پهلو میشی! در این بین تصویر های ذهنی هستش که سر گرمت میکنه و باعث سرخوشی میشه! اما وقتی یادت میاد اینا فقط تصویر و تخیلات ذهنیه که ممکنه هیچ وقت به واقعیت تبدیل نشه، برمیگردی به همون دلتنگی قبلی! بلکه دلتنگتر...


خستگی های آخر شب!

کمر درد های بعد چندین ساعت رژه!

صدای فریاد های فرمانده توی گوشت!

حق به جانب بودن پایه بالایی ها!

فکر و خیال های سر برجک نگهبانی!

دیدن باران های زود هنگام پاییزی از برجک!

رزه رفتن های پیاپی حتی زیر بارون!

صدای هق هق نیمه شب بعضی از بچه ها!

بغض های نشکسته بعضی از دوستان!

نفس نفس زدن های همگردانی های تپل وقت ورزش صبحگاهی!

کمک کردن های مرامی در وقت های گیر افتان ها به دور  از چشم فرمانده!

...


همه و همه میتونه با یه تماس تلفنی کوتاه از یاد برده بشه...

تماس تلفنی ای که بعد سی تا چهل دقیقه تو صف منتظربودن، میرسی به باجه تلفن و میخوای سی تا چهل ثانیه باهاش صحبت کنی، اونم با ترس و لرز...

که به دلیل قوانین خاص فرماندشون دیگه از انجامش منصرف شدم...


با همه این حرفا، یادش هم آرامش بخشه...


پ.ن. یک : کل داستان از تخیلات ذهنم  و مخلوط با خوابی گرفته شده که تو پادگان دیدم!

پ.ن. دو : اون پادگانی که گفتم بعضی جاها میتونه دل خودمون باشه و فرمانده مورد نظر مغز لعنتی!!!

پ.ن. سه : کل داستان سر برجک نگهبانی نوشته شده.

پ.ن. چهار : م. ر. ا. د. ش. ت. س. و. د.

تاریخ ارسال: پنج‌شنبه 12 شهریور 1394 ساعت 00:30 | نویسنده: میثاق | چاپ مطلب
نظرات (2)
شنبه 14 شهریور 1394 00:40
لاله
امتیاز: 0 0
لینک نظر
سلام به سلامتیی بلاخره رفتی الان چی باید بگم هان

معمولا به اطرافیان میگن جاش خالی نباشه
چه حرفه مسخره ای نه .......
مگه میشه ......
خوب به خودم میگم جای میثاق جان خالی نباشه امید دارم این دوران را به سلامتی به پایان برسانی وهمچنین
امیدوارم هرچه راحتر این دوران بگذره ومیثاق عزیز من بر گرده
انشالله
پاسخ:
ممنووووووووووووووووووووووووون
خیلی ممنووووووووووووووووووووووووون
پنج‌شنبه 26 شهریور 1394 09:58
سحر
امتیاز: 0 0
لینک نظر
خواب تو واقغیت زندگی خیلی از ماهاست.......
با همه ی سختیایی که داره ...چون می گذرد غمی نیست.........
پاسخ:
بله درسته، گر میگذرد غمی نیست...
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد

پیچک